خرید و دانلود<مقاله اهمیت و ضرورت بخش كشاورزی نقش آن در رشد و توسعه جوامع بشری>

اهمیت بخش بشری توسعه جوامع رشد ضرورت كشاورزی,مقاله اهمیت و ضرورت بخش كشاورزی نقش آن در رشد و توسعه جوامع بشری مقاله اهمیت و ضرورت بخش كشاورزی نقش آن در رشد و توسعه جوامع بشری بهترین فایل قابل دانلود و دریافت با موضوع مقاله اهمیت و ضرورت بخش كشاورزی نقش آن در رشد و توسعه جوامع بشری.قابل مشاهده می باشد

توضیحات :

دانلود مقاله اهمیت و ضرورت بخش كشاورزی نقش آن در رشد و توسعه جوامع بشری دارای 40 صفحه در قالب Word قابل ویرایش.

بخشی از متن :

چكیده
امروزه با افزایش تولید كشاورزی به جهت رفع نیازمندی های رو به رشد جمعیت در حال گسترش ، نگرانی در مورد آینده تامین غذا برای مردم مطرح گردیده است . آلودگی های آب ، خاك ، هوا و فرسایش خاك ، مقاومت آفات به سموم و گسترش كود شیمیایی سبب گردیده تا به جهت حفظ منابع به گذشته و كشت های صنعتی برگردیم . زراعتی كه به هر صورت در عین پایین بودن بازده سلامتی آتی بشر را تضمین می كند . در این جا درصدد هستیم تا با اشاره به شیوه هایی نظیر دام- مرتع ، جنگل زراعی ، مبارزه بیولوژیك و استفاده از گیاهان تراریخته به جهت حفظ شرایط اكولوژیكی زمین گام های مثبتی را برای بهبود وضعیت كره خاكی برداریم .
از طرفی در بخش انتهایی درصدد هستیم تا نقش پایداری كشاورزی را در روستا ها كه بخش مولد جامعه بوده و بالاترین ارتباط را با زراعت دارند مطرح كرده و بررسی نماییم.


مقدمه:
لغت پایدار بر شرایط یكنواخت و با ثبات دلالت دارد. شرایط یكنواخت افق های دور دست را در بر می گیرد. عدم شناخت و اطلاعات كافی و فقدان تفاهم در مورد منابع ، آب و هوای جهان و تنوع آن ، تكنولوژی آینده ، نقش مردم در كشاورزی و رابطه كشاورزی با محیط باعث شده است كه پیش گویی در رابطه با آینده كشاورزی مشكل باشد.
كشاورزی پایدار نوعی كشاورزی است كه در جهت منافع انسان بوده، كارایی بیشتری در استفاده از منابع دارد و با محیط در توازن است. به عبارتی كشاورزی پایدار باید از نظر اكولوژیكی مناسب ، از نظر اقتصادی توجیه پذیر و از نظر اجتماعی مطلوب باشد (-كوچكی ، عوض 1382)

رشد بخش كشاورزی به عنوان بستری برای كسب اهداف توسعه در كشورهای در حال توسعه امری ضروری قلمداد می شود . در میان اهداف مورد نظر ، بهبود و تقویت رشد اقتصادی و كاهش فقر، بهبود امنیت غذایی و حفظ منابع طبیعی بسیار مهم هستند.
كاهش فقر از طریق رشد اقتصادی
در كشورهای كم درآمد ، بخش كشاورزی به دلیل گستردگی و پیوند های قوی با سایر بخش های اقتصادی ، به عنوان موتور و محرك اولیه رشد اقتصادی عمل می نماید. كشاورزی در این كشورها بیشترین سهم نیروی كار را به خود اختصاص داده و با 68 درصد اشتغال و 24 درصد تولید ناخالص داخلی جایگاه ویژهای دارد. اغلب جمعیت فقیر به طور مستقیم به این بخش به این بخش وابسته بوده و از طریق كشاورزی گذران زندگی میكنند . افزایش میزان بهره وری در بخش كشاورزی باعث ارزان تر شدن مواد غذایی شده و كمك قابل توجهی به اقتصاد خانوارهای فقیر می كند . همچنین كشاورزی نوین با اشتغال بیشتر در واحدهای فرآوری همراه شده و عرضه ی خدمات و نهاده های بیشتری را در بازار به دنبال دارد . این روند به شكل غیر مستقیم به ایجاد اشتغال در مزارع منجر خواهد شد.
به این ترتیب بخش كشاورزی به طور مستقیم از طریق تولید بیشتر و صادرات و به صورت غیر مستقیم از طریق افزایش تقاضا برای خدمات و كالاهای صنعتی در جوامع روستایی ، به رشد اقتصادی كمك نموده و در نتیجه موجب خلق فرصت های شغلی جدید می گردد.
رشد در بخش اقتصادی نتایج مثبتی بر " فقرزدایی" به خصوص در مناطق روستایی دارد و ذكر این نكته نیز ضروری است كه روند كاهش فقر شهری را می توان از طریق رشد بخش روستائی ، به ویژه در بخش كشاورزی تسریع كرد. به طور كلی رشد كشاورزی به صورت غیر مستقیم به بهبود وضعیت خانوارهای شهری و روستائی كمك كرده و با افزایش دستمزدها، كاهش قیمت مواد غذایی و تقاضای بیشتر برای كالاها و خدمات واسطه ای همراه می شود. این پدیده به ترغیب و توسعه ی فعالیت های زراعی ، افزایش سرمایه های تولیدی به قشرهای زحمت كش و بهبود كارایی بازار عوامل خواهد انجامید . یك مطالعه در سال 1997 پیرامون 35 كشور نشان داد كه یك درصد افزایش تولید ناخالص داخلی سرانه ی كشاورزی ، 1.61 درصد افزایش در درآمدهای سرانه ی 20 درصد فقیرترین قشرهای جمعیت را به همراه خواهد داشت.
اهمیت كشاورزی در كشاورزی در كشورهای در حال توسعه از بعد تاریخی ، در فرآیند توسعه ، سهم كشاورزی در تولید و نیروی كار كاهش می سابد. این فرآیند باعث شده تا برخی كارشناسان توسعه ، بخش كشاورزی را به عنوان یك عامل فرعی در راستای توسعه به شمار آورند. از این رو كاهش فرآورده ها و نیروی كار این بخش را می توان ناشی از سیاست های تبعیض آمیز (یك سو نگر) داخلی و سازو كارهای تجارت بین الملل دانست. بخش كشاورزی ، به عنوان محرك رشد اقتصادی ، به ویژه در كشورهای در حال توسعه ی فقیر مطرح بوده است و "كشاورزی" نقش مهمی در تولیناخالص داخلی و اقتصاد روستایی ایفا كرده و بخش قابل ملاحظه ای از جامعه ی فقیران را تحت تاثیر قرار می دهد.
یك بخش سازمان یافته و یكپارچه ی كشاورزی می تواند به بهبود امنیت غذایی ، كاهش قیمت محصولات غذایی ( به خصوص به نفع جمعیت فقیر می باشد كه سهم نامتناسبی از درآمد خود را صرف غذا می كنند.) ، افزایش میزان اشتغال و درآمد ، ایجاد پیوندهای اقتصادی مهم در زنجیره ی تولید ، و ایجاد تاثیرات مثبت در محیط زیست كمك شایانی كند.
در طول دهه ی 1990، حمایت بین المللی توسعه بخش كشاورزی كاهش یافت زیرا بر اساس شواهد موجود بودجه های تخصیص یافته به پروژه های كشاورزی و تحقیقات از سوی دولت ها و سازمان های بین المللی مرتبط یافته است . با وجود چالش های موجود و روند سیاست های تجارت كشاورزی در كشورهای صنعتی ، شدت فقر روستایی و نقش مهم كشاورزی در رشد اقتصادی كشورهای در حال توسعه به ظهور نیازهای فوری و اضطراری برای تاكید مجدد به این بخش و نیز استفادهاز مزیت های نسبی در محصولات كشاورزی این كشورها منجر شده است.
با توجه به فقر گسترده در روستاها و فعالیت های زیست محیطی زیان بار ، باید یك چارچوب توسعه برای كشاورزی و با توجه باصول برابری و پایداری تدوین شود. این چارچوب حداقل شامل موارد زیر است:
• سیاست های اقتصادی در كشورهای در حال توسعه كه در برابر تولیدات و صادرات عمده تبعیض آمیز و یك سو نگر نیستند.
• سیاست های تجاری در اقتصادی ثروتمند كه در قبال كشورهای در حال توسعه تبعیض آمیز نیستند.
• سرمایه گذاری خصوصی و دولتی در زیر ساخت ها ، توسعه فنی و اعتبار كه برای مدرن سازی تولید و بهبود رقابت ضروری هستند.
بهبود در امنیت غذایی
در مقیاس جهانی ، نیاز به مواغذایی و تغذیه، روندی رو به افزایش و وسیع داشته و اكنون تحت تاثیر جمعیت و درآمدهای رو به رشد و نیز تقاضای حجیم برای خوراك دام قرار دارد. گزارش های انتشار یافته از سوی مؤسسه بین المللی پژوهش در سیاست غذایی دلالت بر لزوم بازبینی مجدد در سرمایه گذاری های دولتی و خصوصی و تدوین برنامه های كلان در بلند مدت دارد، تا بتوان قیمت های غذایی را تا سال 2020 كاهش داد و اهداف هزاره ی سوم را برای كاهش فقر و سوء تغذیه محقق كرد. در سطح ملی ، رشد اقتصادی از طریق افزایش درآمد جمعیت فقیر سهم قابل ملاحظه ای در میزان دسترسی آنان به مواد غذایی خواهد داشت.
حفاظت از منابع طبیعی
بخش كشاورزی، بزرگترین مصرف كننده ی منابع طبیعی و در عین حال بیشترین نقش را در حفظ آن بر عهده دارد. تخریب منابع آب و خاك در بسیاری از مناطق ، از جمله نگرانی های تولید كنندگان بوده و آگاهی های عمومی نسبت به محیط زیست ، باعث ظهور و بكارگیری راهكارهای حفاظتی شده است . در برخی كشورها استفاده ی زیاد از مواد شیمیایی و آفت كش ها كه با تاسف باید اظهار داشت با پرداخت یارانه های مختلف همراه است ، مشكلات زیست محیطی بسیاری را به وجود آورده است . خذف یارانه ها و افزایش درآمد كشاورزان از طریق بهبود بهرهوری از جمله راهبردهای مؤثر در كاهش روند تخریب منابع هستند.
و...